This is structured as a short narrative essay, written in a standard Nepali literary style suitable for a Class 25 (equivalent to university entry or advanced proficiency) level. लेखक: [तपाईंको नाम]
त्यो चिच्याइको आवाज मात्र होइन, बहिनीको त्यो टुहुरो अनुहारको तस्बिर मुटुमा खोंचिएर आयो। आफ्नै कर्ममा लज्जित भएँ। उही सानी बहिनी, जसले मेरो दुखेको टाउको सेकाउँथी, जसले आफ्नो खाजा मसँग आधा बाँड्थी, जसले हरेक सफलतामा फूलजस्तो मुस्कान दिन्थी— आज मैले उसैलाई ‘पागल’ भनेर गाली गरेको थिएँ।
त्यो दिन आइतबार थियो। घरमा वार्षिक परीक्षाको तनाव थियो। म ठूलो भाइ, भर्खर एस.एल.सी. (अहिलेको SEE) सकेर कलेज प्रवेशको तयारीमा व्यस्त। उता बहिनी, सानी, कक्षा ७ मा पढ्ने, बिहानैदेखि टिभी हेरेर बसेकी थिई। मैले पढ्ने कोठामा एकोहोरो ‘बन बन’ आवाज सुनिरहँदा मुटु नै मुखमा आइसकेको थियो। Bahini Lai Chikeko Katha Nepali 25
साँझ पर्यो। म उसको कोठाको ढोकामा गएँ। ढकढक गरेँ। भित्रबाट ‘को हो?’ भन्ने कमजोर आवाज आयो। मैले भनें, “उही, तेरो पागल दाइ।” ढोका खुली। उसको आँखा रातै थिए। मैले हात अगाडि बढाएँ, “मलाई माफ दे, बहिनी। दाइ आफै पागल भयो। तैँले चिच्याउनु पर्ने काम के गरेकी थिइस् र?” उसले मेरो हात समाती, टाउको मेरो काँधमा राखी। तर उसले भनिन, “मलाई दाइले चिच्याएको होइन, दाइले मैले पढाइमा उसको सपना बिगारेको ठानेको दुःख लाग्यो।”
आज पनि जब रिस उर्लिन्छ, म त्यो दिनको बहिनीको अनुहार सम्झन्छु — र चुप लाग्छु। किनकि म जान्दछु, मुटुको किताबको त्यो पानामा ‘बहिनी लाई चिच्याएको कथा’ अमिट अक्षरमा लेखिएको छ। This is structured as a short narrative essay,
त्यतिकैमा मेरो गणितको एउटा जटिल समस्या बिग्रियो। बन बनको आवाज र बहिनीको लापरबाहीले अगाडि केही सुहाउन छोड्यो। अन्ततः मैले नियन्त्रण गुमाएँ। म कोठाबाट उठेर सिधै उसको अगाडि गएर चिच्याएँ —
त्यो रात मलाई निद्रा लागेन। बहिनी लाई चिच्याउने मेरो अधिकार थिएन। पढाइको तनाव कसैलाई चिच्याउने बहाना हुँदैन। मैले बहिनीको मनमा एउटा चिरा पारिदिएको थिएँ। अब त्यो चिरा मिलाउन समय र प्रेम चाहिन्थ्यो। कक्षा ७ मा पढ्ने
जीवनको पानामा सुख–दुःख, हाँसो–रुवाइ, मिठो–पीरका कैयौँ रेखाहरू कोरिएका हुन्छन्। तीमध्ये केही रेखाहरू यति धारिलो हुन्छन् कि ती मनको काचमा सधैंका लागि खोपिएर जान्छन्। मेरो लागि त्यस्तै एउटा कथा हो— ‘बहिनी लाई चिच्याएको कथा’।
शिक्षा: हाम्रो क्रोधले हाम्रै प्रियजनको मुटुमा प्रहार गर्छ। रिसको चिसो हतियारले चोट दिएपछि त्यो घाउ लुकाउन सकिन्छ, तर मेटिन्न। बहिनी त मेरी थिइन्, तर हरेक प्राणीलाई सम्मान गर्नु मानव हुनुको धर्म हो। चिच्याउनुभन्दा बोल्नु, गाली गर्नुभन्दा सम्झाउनु कति सुन्दर हुन्छ — यो एउटा चिच्याइले सिकायो।
“बहिनी, टिभी बन्द गर, मलाई पढ्न दिए!” भनेर एक पटक भनें। उसले सुनेजस्तो गरिन, आँखा पर्दाबाट हटाइन। दोस्रो पटक स्वर अलि अग्लो बनाएँ, “सुन्नु है! टिभी बन्द गर भनेको।” यसपालि उसले मलाई एक झलक हेरी, मुख बटार्दै ‘अलिबाटो सकियो भने बन्द गर्छु’ भनी। तर आधा घण्टा बितिसक्दा पनि उही कार्यक्रम, उही कोलाहल।
घर कोलाहलबाट एक्कासि सन्नाटामा परिणत भयो। मेरो चिच्याइको आवाज पर्खालहरूमा ठोक्किएर फर्कियो। बहिनी निस्तब्ध भइन्। उनका ठूला–ठूला आँखा माथि हेरेर भरिएर आए, ओठ थरथराए। टाउको तल झुक्यो, र उनले बिस्तारै टिभीको बटन थिचिन्। एक थोपा आँसु उनको गालामा बग्यो। केही नबोली उनी आफ्नो कोठातिर लागिन्।