Ang bunsong anak, si Don Juan, ang nagtangkang sumugal sa mapanganib na paglalakbay. Hindi tulad ng kanyang mga kuya, si Don Juan ay nagtataglay ng mabuting kalooban, matapat na puso, at paggalang sa nakatatanda. Sa tulong ng isang matandang ermitanyo, nabigyan siya ng mahiwagang langis at mga aral kung paano malalampasan ang mahika ng Ibong Adarna. Nang matagpuan niya ang ibon, siya ay naghintay at nagpigil na makatulog sa pamamagitan ng pagtusok sa kanyang palad. Dahil dito, nakuha niya ang Ibong Adarna at nagamot ang hari.
Ang kuwento ay nagsimula sa kaharian ng Berbanya, kung saan nagkasakit nang malubha si Haring Fernando. Isang manghuhula ang nagsabi na ang tanging lunas sa kanyang karamdaman ay ang mahiwagang awit ng Ibong Adarna, isang ibong may pambihirang ganda na matatagpuan sa Bundok Tabor. Dahil dito, ang panganay na anak ng hari, si Don Pedro, ang unang inutusan upang hulihin ang ibon. Buong Kwento Ng Ibong Adarna Tagalog Version.pdf
Ngunit hindi doon nagtapos ang kuwento. Sa pagbabalik sa Berbanya, si Don Juan ay tinaksil ng kanyang mga nakakatandang kapatid. Kinuha nila ang Ibong Adarna at iniwan si Don Juan na halos mamatay sa isang balon. Dito ipinapakita ang matinding kapangyarihan ng inggit at kasakiman. Ang sariling dugo ay nagagawa ring magtaksil para lamang sa papuri ng kanilang amang hari. Ang bunsong anak, si Don Juan, ang nagtangkang
Subalit nabigo si Don Pedro. Hindi lamang siya napagod sa paglalakbay, kundi nang marinig niya ang awit ng Ibong Adarna, siya ay naging bato dahil sa kanyang kasalanan at katamaran. Sinundan siya ni Don Diego, ang pangalawang anak. Ngunit katulad ng panganay, siya rin ay nagkaroon ng kapalaran na maging bato dahil sa kanyang kahinaan at inggit. Dito natin makikita ang unang aral ng korido: ang katamaran, inggit, at kawalan ng disiplina ay nagdudulot ng kapahamakan. Nang matagpuan niya ang ibon, siya ay naghintay
Ang Ibong Adarna ay isa sa mga pinakasikat na korido sa panitikang Pilipino. Bagama't may mga ugat ito sa Europe, partikular na sa Germany, ang bersyong Tagalog nito ay naging bahagi na ng kamalayan at kultura ng Pilipinas. Hindi lamang ito isang simpleng kuwento ng pantasya; ito ay isang malalim na alegorya tungkol sa paghahanap ng lunas, ang kapangitan ng pagkakanulo sa sariling kapamilya, at ang kapangyarihan ng pag-ibig at kabutihan.
Here is the essay: